my vdo 4

"I'm in luv" dedicating to my beloved............

It is dark n' silence,the sounds are only of the insects,i wake up.....,sleep doesn't come for long time,i get up n' sit on the chair,take a pen n' paper n' start scribbling in it..........Then i tire,i sit with my head resting in the back of my chair.What not come in my mind,then i feel,i'm struggling very hard for my way out,i can not breath properly n' i can not relax too.Something is coming down my cheek wetting my whole face,i don't know for sure if it is tears but i rub it off.I feel i am too alone,with no one beside me.I take my mind somewhere else,i hear a familiar voice calling me but i know there is no one.There is no physical load in my shoulder but my heart is heavy n' i am exhausted.Then i get up n' go out,a chilled cool air run through my veins,i feel extremely cold.I sit out for a while looking the fading stars n' the moon,then somehow i see myself talking to them,i don't know if i am insane,well thank god i am not.Then again i start seeing a strange vision,i am in wild,running here n' there,screaming n' shouting,trying to reach something which is not within reach n' no,it's not real too.Suddenly i hear my heart murmuring something that i can not catch,all the while i am silent in the dark cold night.I can not stand properly,then say good bye to the stars n' the moon n' go back in the room.I sit on the same chair,rest my heavy head on the table n' try to relax.But all the while i am searching something..........There are various questions in my mind,i sit there for a while thinking all sorts of things n' the same time,i hear the bell of twelve,so go to bed,lay down,close my eyes,take a long breath.....and smile,i am astonished and a queer feeling arise in my heart.I can not sleep coz i get the answer ''I Am In LuV''
Miss,now Mrs,Bharati Limbu
Damak,Jhapa.

मेरी अर्धंगिनीलाई पत्र.....................

हृदयकी रानी कल्पना,
मिठो चुम्बन स्वामीबाट ।
मरुभुमिको ज्वालारुपी तापमा दैनिक जीवनयात्रा गर्दै भए पनि आज तिमीलाई सदाबहार माया अनि अबिरल सम्झानाका कोशेली स्वरुप यो छोटो पत्र कोरीरहेको छु।छातीभरी असिमित पीडा बोकेर अनि पाइला पाइलाहरुमा बाधा अड्चनहरुसंग संघर्ष गर्दै भए पनि भन्नु पर्यो कि आराम छु अनि त्यहाँ तिमीमा पनि सोहि आराम कुशलताको अपेक्षा राखेको छु।
कल्पना,मेरो यहाँको वास्तविकतालाई कसरी अनि कहाँबाट शुरु गर्यौ ?म बिलकुलै अन्योलमा छु।मैले ति दिनहरुमा तिम्रो अंगालोमा रहेर कल्पना समेत गरेको थिइन कि विदेशी यात्रा यति कठिन,एक्लोपन साथै उदासपन हुन्छ भनेर।ति दिनहरुमा बिदेशी जिवनयापन गर्ने स्वर्णिम मेरा सपनाहरु आज चकनाचुर भएको छ।त्यसबेला म कल्पनाको सागरमा यति डुबेको थिए कि आफुलाई आउँदो आनन्दमय बिदेशी जिवनयात्राको आशामा हराइसकेको थिए।तर यहाँ आएपछि थाहा भयो कि यहाँको वास्तबिकता त अर्कै रहेछ।अनि यो पनि थाहा भयो कि वास्तबमा जिवन त्यो होइन रहेछ जुन हामीले सोचेका हुन्छौ,सम्झेको हुन्छौ।तर जे भए पनि,जस्तो सुकै परिस्थितिहरु आइपरे पनि बाँच्नको निम्ति दु:ख पिडाहरुलाई लुकाएर भएपनि हाँस्नु पर्दो रहेछ।वस आज म पनि यहाँ मरुभूमिको मध्य भागमा आँशुले रसिएको आँखा लिएर विगतका क्षणहरुको सम्झानाहरुलाई संकलन गर्दै भविष्यलाई केन्द्रविन्दु बनाई नौलो ठाउँको नौलो अनुभवहरु साथै वाधा अड्चनहरुसंग लुकामारी खेल्दै परदेशी जिवनयात्रालाई अग्रसर गराइरहेको छु।तर थाहा छैन,भोलि यो मेरो यात्रा कसरी अनि कहाँ गएर टुंगिने हो अर्थात आउँदो दिनहरुले मलाई कसरी डोर्याउने हो???बस,यसको लागि प्रतिक्षा गर्नै पर्ला...................................
प्रियतमा,त्यहाँको त्यो रमणिय हिमाली दृश्य,पहाड पर्बत,देउराली भंज्याङ,सदाबहार जंगल,कोईलीको सुरिलो आवाजमा हृदयस्पर्शी गीत अनि हिमालबाट उत्पति भएको स्वच्छ खोलानालाहरु कति सुन्दर छ हगी ? झन त्यसमा पनि हिमाल र पहाडको भित्ताहरुमा नेपालीपन बोकेको झुपडिहरु कति अविष्मणीय छ!जहाँ खेतका गराहहरु,त्यहाँ किसानहरुको जम्काभेट अनि असारे गीतहरु साथै माले र झुलेको नृत्य,कति अनमोल छ!उक्त रमाइलो क्षणहरुको साथमा तिम्रो अविरल माया,हामी बीचको प्रत्यक्ष प्रेम आदनप्रदान अनि खुशीमा तिम्रो उन्मुक्त हाँसो,दु:खमा तिम्रो न्यानो अंगालो...यी कुराहरु म यहाँ बसेर कल्पना सिवाय केहि गर्न सक्दिन।यहाँको गगनचुम्बी महलहरु वाहय बोक्रे सुन्दरतामा मात्र सिमित छन।भित्र भित्रै आडम्बर,अभिमान, अपराध आदिले एउटा भोकाएको सिंह झै यता उति मौका खोजीरहेको छ आफ्नो भोक मेटाउन।न त यहाँ कसैले कसैलाई चिन्दछ,न त चिन्ने प्रयास नै गर्दछ,न त कसैको मतलब नै छ?बस आफु भए पुग्छ।यहाँको धार्मिक वातावरण अनि अरुको धर्मप्रति उनीहरुको सोच,मुटु पोल्ने सुर्यको ताप,अत्याधिक गर्मी,सास थुन्ने घरहरु,अफ!!!प्रिय,यो ठाउँमा बाँच्न अति कठिन छ।जब प्यासले मेरो गला सुक्छ,छाती पोल्छ अनि म पानी पिउछु,तर मलाई थाहा हुन्ना कि मैले के पिइरहेको छु भनेर?किनकी प्यास अतृप्त नै रहन्छ।अनि सम्झन्छु म प्यासले खग्रास भएको बेला तिमीले चिउरी बजाउदै दिएकी पानी,जुनमा तृप्त गराउँने क्षमता !त्यो सानो गाँउ,हाम्रो दरबाररुपी झुपडी अनि माले र झुलेको पछि पछि बिहानि झिसमिसे वातावरणलाई चुम्दै सुर्यको मन्द किरणसंग लुकामारी खेल्दै खेतको गराह गराहमा चक्कर काटेको,जसमा तिम्रो हातले बनाइको मकैको ढेडो र तातो चिया,जुन पाउन मेरा पाचन अंगहरु सदैव आतुर हुन्थ्यो।जहाँ हाम्रो आफ्नै संसार थियो अनि आफ्नै साथ पनि।जहाँ व्यस्तता,दु:ख,पिडा,समस्या,अभाव आदि भए पनि आफ्नै प्रकारको खुशी अनि स्वर्ग थियो।त्यो तिम्रो हाँसिलो मुहार,मिठो बोलि अनि असिमित प्यार अति सामिप्य थियो,जुनले दिनभरको व्यस्तताले थकित मेरा तनलाई तेसै उत्साहित बनाईदिन्थ्यो।जब तिम्रो त्यो लामो कपालले मेरो चेहेरालाई हावाको निर्देशनमा स्पर्श गर्दै जान्थ्यो,अनायसै मेरो अन्तर ईच्छाहरु जागरण भई म उत्साहित हुन वाध्य हुन्थ्ये।सुस्तरी सुस्तरी तिम्रो अंग अंगहरुमा म समर्पित हुदै जान्थे।तिमीले पनि सोहि अनुसार मलाई निरन्तर साथ दिदै जान्थ्यौ।चरमविन्दुको रेखा पार गरि जब म तिम्रो काखमा पल्टन्थे,मलाई थाहा नै हुन्न थियो कतिबेला म निन्द्रको देवीको प्यारो भई सकेको हुन्थे।बस,त्यसबेला मलाई लाग्थ्यो कि यस धर्तिमा म भन्दा खुशि कोही पनि छैन होला जस्तो।तर यहाँ ८४ व्यन्जन भएको खाना खाँदा पनि निन्द्रदेखि सधै टाडा।अनायसै सपनीहरुले पनि तर्साइदिन्छ।कार्य बोझले खग्रास मेरो शरिर अनि अनिँदोले थकित मेरा आँखा निन्द्रबाट सधै टाडा।यसले गर्दा त्यसै त्यसै मेरो स्वास्थ्य खराब भएर गई रहेको छ।सायद म मात्र नभएर यहाँ वाध्यताको परिधिभित्र परेका कयौं नेपालीहरुलाई यहि व्यथाले सताई रहेको होला।वास्तबमा हामी नेपालीहरु वाध्यताको भुमरीमा परि आज बिदेशको यो तातो मरुभुमिमा आफ्नो दश नंग्रा खियाउनु वाध्य भएका छौ।हुन त,यति परिश्रम गर्दा हामी आफ्नै आँगनमा पनि रम्न सक्छौ।तर के गर्ने,त्यहाँको राजनैतिक स्थिति,नेता भनाउँदोहरु,नाताबाद,कृपाबाद,भ्रष्टचार आदिले टिक्न नै गान्ह्रो।आफुले कमाएको पैसा पनि अप्रत्यक्ष रुपमा सरकार खुद लुट्ने गर्दछ।त्यसैले कल्पना,त्यहाँ पनि बाँच्न बहुतै मुश्किल छ।तर यो बिश्वास गर कि म चाडै फर्कन्छु स्वदेशतिर।आफ्नै देशमा पसिना खसालेर आफ्नो मातृभूमिलाई उर्वरा बनाउनेछु।म संघर्ष गर्छु त्यहाँको त्यो परम्परासंग ताकि जुनले गर्दा कयौं नेपालीहरु बिदेशीनु वाध्य हुनको साथै आफुलाई अन्धकारतिर डोर्याउन बाध्य भएका छन्।मलाई पुर्ण बिश्वास छ कि मेरो संघर्षशील हर पाइला पाइलाहरुमा तिम्रो साथ हुनेछ अनि दिने छौ भन्ने।तेहि बेला साथ साथ हिडौला,संघर्ष गरौला परिवर्तनको लागि,जुन कुराले हाम्रो आउँदो पिडीहरुले हामीले भोग्नु परेको जस्तो जीवन भोग्नु नपरोस्।
ल अब भन,माले र झुले कस्तो भयो?सायद धेरै परिवर्तन भईसक्यो होला,हगी?मलाई उनिहरुको यादले धेरै नै सताई रहन्छ।राम्ररी हेरविचार गर्नु।तिनीहरु नै हुन् हाम्रो जिवनयात्राको एक भाग,जसले हरक्षण,हरपल हाम्रो जिवनयात्रालाई अघि बढाउँनुमा सहयोग गरिरहेको छ।हेर त,मेरो विगत त्यहाँ थियो,जहाँ तिमीहरुको साथमा तिम्रो अबिरल मायाले भरिभराउ अंगालोमा खुशीका लहरहरुसंग जगमगाउथ्ये।तर मेरो वर्तमान यहाँ,जहाँ तिमीहरुको बिछोडको पिडा बोकी कृतिम हाँसोमा आफ्नो दु:ख,वेदनालाई व्यक्त गरिरहेको छु।हेरौ,भविष्यले कुन मोड लिने हो..........???तर जे भए पनि,तिम्रो मायाको भेललाई प्रेरणाको स्रोत ठानेर आज यहाँ म आउँदो हर्षोउल्लासको मिलनलाई कल्पना गर्दै मेरो परदेशि जीवनयात्रालाई खुड्किला चडाउँदैछु।एक अर्कासंग धेरै टाडा भएपनि तिम्रो माया झन सामिप्य भएको पाउँदा अति हर्सित छु।मलाई थाहा छैन यदि तिम्रो साथ अनि तिम्रो माया मेरो जिवनबाट अदृश्य भयो भने मेरो आउँदो दिनहरुको यात्रा कस्तो हुन्छ भनेर???हवस् त कल्पना,यो छातीमा फुटेको वेदनालाई जति उन्यो तेति नै लम्बिएर जान्छ,जसको अन्त्य नै हुन गाह्रो हुन्छ।तर पनि म जबरजस्ती मेरो यस कलमी रफ्तारलाई यहि रोक्न प्रयत्न गरिरहेको छु।
अन्त्यमा,गाउँघरका सबैलाई साईनो अनुसार मेरो सेवाढोग,नमस्कार,माया र सम्झाना सुनाई दिनु।पर्ख,मेरो यो कलम यहि रोकिन गए पनि दिन प्रतिदिन तिम्रो र मेरो मिलनका अन्तराल दिनहरुको मृत्यु भई नजिकिन्दै आईरहेको छ।वस धैर्य गर,मिलनको हरियाली कोशेलि बोकेर तिम्रो अंगालोमा बाँधिने दिन अब धेरै छैन।अनि विछोडको वेदना सहने दिन अब धेरै छैन।तिमीसंगको मिलनको रमाईलो क्षणहरु दोहोर्याउन म चाडै हावा बनेर आउँने बिश्वास दिलाउँदै दौडीरहेको मेरो कलमको रफ्तारलाई यहि रोक्न चाहान्छु।यदि मेरो शब्दहरुले तिम्रो हृदयलाई केहि असजिलो महशुस गराएमा एउटा अज्ञानी जिवन साथीको हैसियतले क्षमा प्रार्थी छु।बस,मेरो कलमको गतिलाई यहि ईतिश्री गर्दछु।
उहि तिम्रो परदेशी स्वामि,
बादल,यु.ए.ई.

तिम्रो आगमन..........................।

शिशिरयामको चिसो पवनसंगै
आकांक्षाको लहरहरु बोकेर,
तिम्रो उपस्थितिको प्रतिक्षामा
हृदयमा आँधि चलिरहेको बेला,
अनियन्त्रित स्पन्दहरुले
नकारात्मक ज्वार चलाई
असफलताको संकेतलाई
सजीव तुल्याएको बेला,
तिम्रो आगमन,तिम्रो आगमन.........
चाँदनी रात थियो
मात्र तिम्रो शब्दरुपी दुई पाइलाले
निराशाको मुनालाई
जगाई दियो,
तिम्रो भावनारुपी शब्दहरुको तरङ्गले
मेरो अन्तरहृदयको अंगअंगहरुमा
स्पर्श गरिदियो,
अब त,मेरो एउटै इच्छा
मेरो अन्तिम इच्छा.............
तिम्रो बिशेष आगमन
त्यसबेला,तिम्रो मनको तरेलीहरुमा
तिम्रो आँखाको परेलीहरुमा
तिम्रो हर स्वासको सुशेलीहरुमा
सदैब नाँचीरहने,हाँसीरहने
अनि हर्ष उल्लाषको साथ बाँचिरहने,बाँचिरहने ।।।

गीत..............

निष्टुरि मायालुलाई............!

छाड्यौ लहरहरु केवल तिम्रा यादका,
भुल्न सकिन कसमहरु तिमीले खाएका,
थाहा भएन तिमी निष्ठुरी भईदियौं किन ?
मेरो जीवनबाट टाडाँ गईदियौं किन ?
छाड्यौ लहरहरु

बाँचेको थिए तिम्रै निम्ति म पनि,
साँचेको थिए खुशीहरु तिमीलाई नै भनि,
थाहै भएन थाम्न नपाई मैले तिम्रो हात,
छाडी सकेछौ तिमीले मेरो साथ
छाड्यौ लहरहरु

गाएको थिए तिम्रै निम्ति गीतहरु
छाएको थिए तिम्रै निम्ति प्रीतहरु
थाहै भएन बिर्सिसकेछौ तिमीले रितहरु
दिई आखाँभरि आँशुका शीतहरु
छाड्यौ लहरहरु

my vdo 3

अन्जान मायालुलाई.........!!!

म ,तिम्रो अज्ञानी नजरको तिरष्कृत तृष्णा हुँ,
मलाई ज्ञानी आँखाले दृष्टि गर्ने प्रयत्न गर।
म,तिम्रो अनमोल मुस्कानहरुको प्रसंशक हुँ,
मलाई अविरल मुस्कानले स्वागत गर्ने प्रयत्न गर।
अनि म,तिम्रो जिवन प्राप्तिको लागि भौतारिरहेको एउटा भिखारी हुँ,
मलाई तिम्रो जिवनदान दिने प्रयत्न गर।

जिन्दागि भित्र मान्छेहरु......

अहिले मान्छेको जिन्दागी त्यति सजिलो र सरल बिलकुलै छैन,जति कुनै बेला थियो।आजको समय भनेको प्रतिस्पर्धाको समय हो।जहाँ हर व्यक्तिको लोभ र तृष्णा दिनप्रतिदिन बढिरहेको छ।सबै भौतिक सुख सुबिधाको पछि दौडिरहेको छ।जसमा कसैले आफ्नो लक्ष्य प्राप्तिमा सफलता पाएको छन्,त कसैले असफलता।सफलता पाउनेहरु आफ्नो सफलताको मातमा यति मस्त भएका छन कि त्यहि सफलताले उनिहरुलाई असफलता तिर धकेलिरहेको छ,भने असफलताको ठक्कर पछि चेत आउनेहरु भने सफलतातिर बडिरहेका छन्।वास्तबमा,जीवनमा कहिले घाम त कहिले छायाँ..........कहिले दिन त कहिले रात............यहि नै जिन्दागी रहेछ....................

मान्छेलाई हर क्षेत्रमा सफलताको नयाँ आयाम स्थापित गर्न त्यति सजिलो छैन।अनेकौ बाधा अड्चनहरु उसको बाटोमा देखा पर्दछ।कहिलेकहि त आकस्मिक दुर्घटनाको कारणले सबै सफलताहरु चकनाचुर हुन जान्छ।तब मान्छेहरु ठगीएको महसुस गर्दछन्।कहिले लाखौ कोशिसको बाबजुद पनि सफलता हात पार्न सक्दैन,त कहिले बिना कोशिस पनि सबै कुराहरु प्राप्त हुन्छ।त्यसैले मान्छेले यो कुरालाई विषेश ध्यान दिनु पर्दछ कि असफलता नै सफलताको मार्ग दर्शन हो।जो मान्छे असफलताबाट निराश नभई आत्म चिन्तन गर्दछ,उसले चाडै नै सफलतालाई चुम्न सक्छ।तर जो हतास भएर निरासा भई हात बाँधेर बस्दछ,उसले जीवनमा सफलताको कुनै पनि क्षणलाई चुम्न सक्दैन।
हर व्यक्ति आशावादी हुन अति आवश्यक छ।समस्याहरुले छोपे पनि आशा गर्नु कहिले पनि छोड्नु हुन्न।अनि आत्मविश्वास गुमाउन पनि हुन्न।जो आत्मविश्वासको साथ आशा गर्दछ,उसैलाई नै सफलताले चुम्दछ।अनि यो कुराको पनि याद राख्नु पर्दछ कि जीवनको कुनै पनि मोडमा आईपरेको असफलतालाई लिएर कहिले पनि दु:ख मान्न हुन्न।बस त्यो क्षणको याद गर्नु पर्दछ कि आफुलाई सफलता मिलेको।यसैलाई प्रेरणा बनाएर आफ्नो साथी मान्नु पर्दछ।आफ्नो कोशिशलाई आफै तिव्र बनाउन पर्दछ।आफुलाई निराशा र कुण्ठितबाट बचाउनु पर्दछ।
आजको युवायुवतीहरु आफनो भविष्यलाई प्रेमजालको चक्करमा बरवाद गरिरहेका छन।प्रेमी युगल यदि दाम्पत्यमा बाँधिए त ठिकै हुन्छ।तर दुबैको दिल टुट्यो भने स्वाभाविक जीन्दागी जीउन पाउदैनन्।स्वास्नीमान्छे जो स्वाभावले नै भावुक हुन्छन।त्यसको असर सहन उनलाई धेरै कठिन पर्दछ।तर प्रेम विछोडमा परिणत भए पनि सबै कुरा समाप्त हुदैन।समय एउटा यस्तो मलम हो,जसले ठुलो ठुलो घाउ पनि निको पारि दिन्छ।प्रेमी होस् या प्रेमीका,जसलाई कोहि न कोहि त अवश्य नै मिल्छ नै जीवनमा।त्यसैले धोकेबाज प्रेमी या प्रेमीकाको कारणले आफ्नो जीवनलाई त्यसै वरबाद गर्नु हुदैन।जसलाई भुलेर रचानात्मक कार्यतिर ध्यान दिनु पर्दछ।अनि थाहा हुन्छ कि जिन्दागी कति मुल्यवान रहेछ भनेर?
प्रकृतिले दिन र रात अर्थात अध्यारो र उज्यालो त्यसै बनाएको छैन कि जसले यस कुराको बोध गराइरहेको छ कि हर रात पछि बिहान हुन्छ अनि दिन पछि फेरि रात अनि फेरि बिहान।त्यसैले नराम्रो दिन पनि स्थायी रुपमा रहदैन।त्यसपछी राम्रो दिन पनि अवश्य आउँछ।त्यसैले निराशाको अन्धकारमा डुबेर आफ्नो बाँकी जीवनलाई पनि अन्धकारतिर धकेल्नु उचित हुन्न।जुन समय बित्यो त बित्यो।आउने समयहरुको बारेमा सोच्नु पर्छ।राम्रो सोच्यो त सबै राम्रो हुन्छ।
हर व्यक्तिको जिबनमा उतारचढाव त अवश्य हुन्छ नै।राम्रो दिनहरुमा पराई पनि आफ्नो हुन्छ,त नराम्रो दिनहरुमा आफ्नो पनि पराई भईदिन्छ र कुरा काट्न थाल्छन।यहि नै यहाँको रित हो।तर यसमा बिचलित हुनु हुदैन।किनकि मान्छे धेरै नै स्वार्थी हुन्छ।उ तब कोहिसंग सम्बन्ध जोड्छ कि उसलाई त्यसमा फाइदा होस्।र तब सम्म सम्बन्ध राम्रो जोडी रहन्छ जब सम्म उसलाई फाइदा हुने आशा भईरहन्छ।त्यसैले मान्छेले आफ्नो लडाई आफै लड्नुपर्छ।अरुले त दर्शक बनेर तमाशा मात्र हेर्नेछन।अनि जीवनमा हर काम सोचेर थाल्नु पर्दछ।साथै दिने धेरै कम हुन्छन् भने साथ छोड्ने,खुट्टा तान्नेहरु धेरै हुन्छन्।आफनै मान्छे हुन्छ जो पछाडिबाट छुरा हान्ने अर्थात विश्वासघात गर्ने।त्यसैले वास्तविक साथी र दुश्मन चिन्नु सक्नु पर्दछ।
जब आफू दु:खी छौ त यो सोच्नु पर्दछ कि दुनियामा को खुशी छ?सायद कोहि छैन भनेर।दु:खको अगाडि हिम्मत हार्नु हुन्न।प्रयास गरेर दु:ख सुखमा नबदले पनि दु:खलाई सहने अन्तरशक्ति त मिल्छ।कोहि धनले धनि छन, त तनले कति नै गरिब।कोहि आफ्नो सन्तानबाट दु:खि छन् त कोहिले आफ्नो सन्तानलाई दु:खि बनाएका छन।कोहि पत्निबाट पिडित छन् त कोहि पतिबाट।कोहि पढेलेखेको छन त कोहि अनपढ।तन,मन र धनले कति मान्छे समृद्द छन्???बस्,जिन्दागीभित्र मान्छेहरु यसरी नै बाँचीरहेका छन्.....अनि बाँच्न पनि पर्दछ..................... .........

"मेरो जिब्रोमा मेरो पहिचान"

म एउटा शिक्षित गाँउको लिम्बु परिवारमा जन्म लिइ हुर्केको व्यक्ति हुँ।बिहानी सुर्यको मधुरमय किरण र चराचुरुङ्गीहरुको हर्षोल्लाषको गीतहरुसंगै आफ्नो दुई साथीहरुको पछिपछि हलो र जुवा बोकेर भए पनि मेरा बाबुआमाले मलाई यसो उच्च शिक्षा हासिल गर्न जान सक्ने सम्म बनाउनु भएको छ।म पनि आफ्नो कर्तव्यलाई लगनशिलताको साथ केहि हदसम्म पुरा गर्न सफल भएको छु।जसले गर्दा मलाई यो महशुस भएको छ कि आज म पनि यो मेरो सानो गाँउको शिक्षित व्यक्तिहरुमा एक भएको छु कि जस्तो।तर किन मेरा साथि भनाउँदोहरु म बोल्दा मेरो लवज सुनेर खिसिका हाँसो हाँसिदिन्छन ?मेरो बोल्ने शैलिमा के त्यस्तो अनौठोपन छ होला ?मलाई यस कुराले अति सताइरहेको छ अनि मेरो अन्तरआत्मा तर्कहरुको अन्तरद्वन्द्व चलिरहेको छ।आखिरमा,अन्तरआत्माको आन्तरिक वादविवादबाट एउटै उत्तर पाउँछु।त्यो हो "मेरो जिब्रोभित्र मेरो अस्तित्व"।
हुन त एकातिर मलाई वर्तमान आधुनिकताले नछोएको पनि होइन अनि अर्कोतिर म एउटा आर्य समाज तथा आर्यन साथीहरु बिच हुर्केको व्यक्ति पनि हुँ।न त मलाई मेरो मातृभाषाको ज्ञान छ,न त मैले आफ्नो भाषा सिक्ने वातावरण नै पाए।प्राय मेरो साथीहरु पनि सबै आर्यन परिवारबाट नै छन्।हरपल उनिहरु कै साथमा मेरा समयहरु बित्ने गर्छ पनि।आधुनिक समयको एउटा शिक्षित व्यक्ति,जो आर्य समाजमा हुर्केको,तर उसको बोलिमा एउटा अनौठोपन।यस कुरामा उनिहरुमा हाँसोको खित्का छोडिनु स्वाभाबिक नै हो,जसलाई म स्वीकार्छु।तर किन खिसीको हाँसो ????????
जब म माध्यमिक तहमा अध्यानरत थिए,त्यस बेला पनि म बोलेको सुनेर आर्यन परिवारका मेरा मित्रहरु एकआपसमा हेराहेर गरेर हाँस्दथ्यो।तत्कालै किन हाँसियो भनि म प्रश्न गर्दथे।तर उनिहरु केहि नभएको भनि कुरालाई घुमाउथ्यो।तर यसबारे मेरो मनमा भने शंका उपशंका गठ्दथ्यो।मलाई नराम्रो महसुस हुन्थ्यो।यसरि नै समयहरु बित्दै गई रहेको थियो।धेरै समय पश्चात मलाई थाहा भयो कि म बोल्दा मेरो शब्द उच्चारणमा अनौठोपन सुनेर उनिहरु हासेका रहेछन्।यो थाहा पाएर मेरो मनमा उनिहरु प्रति कताकता रिस तथा घृणा जाग्दथ्यो।आफ्नै जिब्रो देखि पनि रिस उठेर आउँथ्यो।अनि आफैलाई प्रश्न राख्थ्ये कि -किन मेरो जिब्रोमा यस्तो अनौठोपन ?किन मेरो जिब्रोले नेपालको राष्टिय भाषा भनाउँदो खस शब्दहरुलाई स्पष्टसंग उच्चारण गर्न नसकेको कि यो भन्दा बाहेक मलाई अरु भाषाको ज्ञान पनि थिएन ?अर्थात मलाई मेरो मातृ भाषाको समेत ज्ञान थिएन कि जन्मे देखि नै मैले खस भाषा नै बोल्दै आइरहेको थिए।
तर आदरणिय मेरा मित्रहरु,तपाईहरु जति सक्नु हुन्छ त्यति खिसीका खित्का छोड्नुहोस्।अब मलाई त्यसमा रिस भन्दा पनि गौरव छ किनकि एक त खस मेरो मुख्य भाषा होइन,अर्को मलाइ मेरो मातृभाषाको ज्ञान नभएता पनि प्राकृतिक रुपमा मेरो जिब्रोभित्र मेरो मातृ भाषाको अस्तित्व लुकेको छ।त्यसैको असर हो कि मेरो जिब्रोले खस शब्दहरुको उच्चारणमा अनौठोपन देखाएको।म त्यसलाई सुधार्न चाहे पनि त्यो कहिले सुध्रिनेवाला छैन।किनकि त्यो मेरो अज्ञानि जिब्रोको प्राकृतिक अधिकार हो ,न त त्यसलाई कसैले रोक्न सक्छ,न त सुधार्न नै।मलाई लाग्छ,कतै मेरो अज्ञानि जिब्रो आफ्सेआफ वर्तमान समय र परिस्थितिसंगै पुर्णरुपमा परिवर्तन हुने त होइन ???कतै मेरो जिब्रोले आफ्नो चलाइलाई भौगोलिकक रुपमा नै नौलो आयम त दिने होइन???

my video 2

my video 1

" कालो पहिरहन "

आश्चर्यचकित छु तिनीहरुको त्यो कालो पहिरहन देखेर अनि उत्साहित पनि छु कि त्यस भित्रको रहस्य जान्नलाई।समयले आफ्नो गतिलाई यति तिव्रताको साथ अघि बडाइरहेको छ कि संसारमा बिकासले आफ्नो चरमविन्दु पार गरिसकेको छ।मानिसहरु ब्रहमाण्डमा समेत उन्मुक्त विचरण गरि सफलताको शिखरमा पुगिसकेको छ।अनि पुर्णरुपमा प्रकृतिमाथि विजय प्राप्त गर्न अग्रसर भइरहेको छ।तर तिनिहरु भने उहि बादलरुपि कालो घुम्टो ओडि आफुलाई डोहोरयाई रहेको छन,किन होला?म आश्चर्यचकित छ !!!
वास्तबमा,कालो रंगले बिभिन्न अर्थहरुलाई संकेत गराउछ।सांकेतिक रुपमा कालो रंगलाई बिरोध,अन्धकार,अज्ञानता,समस्या,दु:ख इत्यादि रुपमा लिइन्छ।तर तिनिहरुको त्यो कालो पोसाकले ति मध्ये कुन कुराको संकेत दिएको हो?बिरोध भनौ त पुर्ण स्वतन्त्रता पाएको छन,अज्ञानता भनौ त चौतर्फी शिक्षाको ज्योति फैलिएको छ,समस्या या गरिबी भनौ त सम्पन्नताको मोज लुटिरहेको छन,दु:ख भनौ त सुखको चरमसिमा नाघेर जिवनयापन गरिरहेको छन।हुन त मलाइ तिनिहरुको परम्परा,रितीरिवाज,संस्कार आदि बारे ज्ञान चाहि अवश्य पनि छैन।तर पनि मनमा अनायसै उत्सुकता जागरण भएर आउँछ,जब उनिहरु शरिरको कुनै पनि भाग नदेखाइ कालो पोसाकले ढाकेर हिडेको देख्छु।जब उनिहरु मेरो सामु आइ उभिन्छन,मलाई लाग्छ कि एउटा निर्जीव वस्तु मेरो सामु उभिएको छ।जब उनिहरु मसंग कुराकानी गर्छन,मलाई लाग्छ कि उनिहरुले मलाइ जिस्काइरहेको छन।म अनायसै उत्साहित भई मेरो सामु प्रश्नवाचक चिन्हहरु देखा पर्छन।त्यो कालो घुम्टो भित्र के होला?किन यसरी वाह्य संसारबाट आफुलाइ लुकाएर राखेकी होलिन?ईत्यादि ईत्यादि प्रश्नहरुको भेल मेरो मनमा चल्न थाल्छन........।म त्यो "कालो पहिरहन" बारे जान्न चाहान्छु अनि त्यसभित्रको अंगप्रत्यंग र वाध्यता बारे बुझ्न चाहान्छु............।तर म अझै बिना ज्ञान रहस्यमा नै अल्झिरहेको छु.............कालो पहिरहन??? कालो पहिरहन???